بعد از آشنایی با تعریف 1، بایستی بدانیم که تفاوتهای کلیدی رسانهها با یکدیگر، الگوی ارتباط بین صاحب رسانه و مخاطب است.
قدیمیترین الگوی رسانه، الگوی رسانه های جمعی محسوب میشود که صاحب رسانه پیام را میفرستاد و همهی مخاطبان صرفاً در نقش دریافت کننده بودند.
بهترین نمونه از رسانه جمعی، رادیو، تلویزیون، روزنامه و بیلبورد است.
در رسانههای جمعی دو اتفاق میافتد. یکی اینکه تعداد مخاطب زیاد است و دیگر اینکه فرستنده با گیرنده ارتباط دو طرفه ندارد (یا طرف دوم ارتباط بسیار ضعیف است). در واقع انگار به مخاطب پشت کردهاید و با او حرف میزنید.
چندان دور از ذهن نیست که روزنامهای، سالها تولید شود و فقط به خاطر اینکه جنس آن برای شستن شیشهها مرغوب است، فروش هم داشته باشد و کمتر کسی متوجه شود که این روزنامه خوانده نمیشود.
کافی است روزنامه یا تلویزیون را به عنوان رسانه جمعی با استفاده از پیامک تبلیغاتی به عنوان یک رسانه اجتماعی مقایسه کنید.
شما پیامکی برای یک میلیون نفر ارسال میکنید و پس از 1 محصول، میگویید اگر به محصول علاقمند هستند عدد یک یا دو یا هر چیز دیگری را برای شما ارسال کنند.
سامانه ارسال پیامک در مقایسه با رادیو یا روزنامه بسیار سادهتر و ابتداییتر به نظر میرسد. اما واقعیت این است که سیستم ارسال پیامک یک رسانه اجتماعی و رادیو یک رسانه جمعی است.
اژهی رسانه در زبان فارسی واژهی نسبتاً جدیدی محسوب میشود.
این واژه که گاه به معنای مفرد و گاه به معنای جمع به کار میرود، معادلی برای واژهی Medium (رسانه) و نیز Media (رسانهها) است.
همانطور که از واژهی رسانه هم مشخص است، ماموریت رسانه، رساندن است: رساندن حرفها و پیامها و دیدگاههای من و شما به فرد یا افراد دیگر.
مستقل از تاریخچهی این واژه، امروزه معمولاً آنچه به عنوان رسانه در گفتگوها و مقالات و نوشتههای ما مورد استفاده قرار میگیرد، به رسانه های ارتباطی (Communication Media) اشاره دارد.
متخصصان رسانه تاکید دارند که بین رسانه (به عنوان بستر ارتباط) و ابزارهای رسانهای (مثلاً میکروفون، موبایل، رادیو و تلویزیون) تمایز قائل شویم.
برچسب:
نویسنده: مهراد محمدی